Kwaheri Kenya
Ik probeer mezelf wijs te maken dat ik volgende keer ergens anders heenga… ken Kenya door en door… wat moet ik hier nog verder ontdekken, dus afsluiten en door ?? Maar dat kennen maakt het ook zo verslavend leuk om hier te zijn. Ken het geld, de waarde, de manier van lopen en kopen op de straat, de normen en waarden, het groeten, het eten, de wegen, het crazy verkeer, het orderen van een boda, iets extra geven, een praatje een dankbare lach, respect voor de ouderen, knuffel van een kleine, verschillende culturen, many tribes, moslims. Een 🦎 op de muur. Zoemende mug rond m’n kop. Intens ruikende mensen naar zweet. Of heel fris ruikend naar zeep. Een tropische regenbui. Droog stof tot in m’n oren en neus. Overleven op crackertjes met la vache qui rit en noedels…Liefde op het eerste gezicht, nilikuja nikaona nikapenda…..stiekem ben ik al afstand aan het nemen door niet meer naar Kimana te gaan… waar onze kleuters intussen 10 zijn en ouder. De school is gesloten (vakantie) dus dat is meant to be ? Maar hier is het ook weer mooi ! Typisch Afrikaans dorpje aan zee ! Ze hebben hier al een jaar geen mzungu meer gezien. Een jaar kan ook langer zijn want van tijd hebben ze geen benul. Ik vermoed sinds de corona. Voor mij is dit gehuchtje aan zee meest mooie plek. Voor een toerist is er “niks” en ik ben gek op dat “niks”
Elke dag een praatje met old rasta Bob, born in ‘54, z’n leeftijd weet ie niet, woont bij z’n kinderen, vrouw al lang geleden overleden, slavernij weet hij niks van, terwijl ik weet dat het hier was waar ze op schepen gedreven werden en vervoerd naar …z’n opa moet het geweten hebben, praatje met een vrouw, 54 gescheiden…. Praatje over scheiden in Kenya, hij mishandelde haar. De dagen vliegen heel intens voorbij, dit alles kruipt bij mij in m’n vezels. Heb het idee dat het hier nog meer minder ontwikkeld is dan tussen de Masai in Kimana. Merk dat de meesten niet kunnen lezen of tellen en ook minder Engels kunnen.
Met de boda gaan pinnen, 10 km verder, maar geen straf, ik zoef door prachtige straatbeelden zoals al vaak beschreven… de Maternity Ward is gesloten, was private en dus te duur voor hun….governmental ziekenhuis is 10 km verder. Ambulance hebben ze hier niet…. Hoeveel mensen oud en jong overlijden hier onnodig, of wat is onnodig… in Mtwapa terrasje gepakt… leek wel Ibiza Bonaire Afrika mix. Later las ik dat t bekend staat om z’n sextoerisme. Niks van gemerkt gelukkig, was ook middag.




Op de boda terug en zoals elke dag, ben ik niet alleen, sinds ik hier aankwam heb ik gezelschap van Lennis, geen idee waar hij vandaan komt, zijn oom schijnt hier ergens te werken, zijn moeder ergens in Bamburi te wonen en werken, zie je hier vaker dat kinderen ergens anders wonen/logeren. Hij blijft netjes buiten, maar eet hier gezellig elke dag mee. Liefst met een filmpje op You Tube 😉 niemand die m mist ? Ik stuur hem maar steeds weg voor de donkere …

Na vele malen heeft Kenya toch weer een plekje veroverd …. Weer een stukje van m’n hart…. ♥️….. ruige pure Kenyan Coast Afrika wat moet ik hier nou weer mee
Reacties
Reacties
Hoe heerlijk om te lezen dat je het zo naar je zin hebt!
Iedere keer je verhalen gelezen Carla.helemaal mee gegaan in je beleving . Wat een mooie reis ! Ik merk dat je het met passie hebt verteld.Op het einde van je verhaal merk ik wel die emotie of het wel de laaste keer zal zijn of je hier naar toe gaat ?
Wat een prachtig verhaal weer. Ook al zou deze manier van reizen niks voor mij zijn, toch lijk ik te voelen hoe bijzonder dit moet zijn. Vooral die contacten met iedereen. Geweldig!
Klinkt als genieten. En dat kan vast ook op nog veel meer plekken op deze manier. Maar mogelijk is er in Kenia ook nog genoeg te ontdekken
Wat kan je gepassioneerd schrijven Carla! Bijzonder om zo mee te kunnen lezen/beleven. De foto’s ook prachtig! Dank je wel en ik denk zomaar dat je geen afscheid gaat nemen…
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}